217
چه عاشقانه گفت شریعتی : من تو را دوست دارم و تو دیگری را و دیگری دیگری را و در این بین همه تنهاییم ! ! !
گفتمش نقاش را از غربت یارم بکش / ناله کرد و با قلم یک چهره خالی کشید
گفتمش پس غربت یارم کجای نقش بود ؟ / گریه کرد و زیر کاغذ غنچه ای پرپر کشید
دلتنگی با همه تلخیش زیباست چون یادگاریست از آنانکه دوستشان داریم و نمیدانند
بحکایت جالبی است که فراموش شدگان هیچ گاه فراموش کنندگان را فراموش نمی کنند
+ نوشته شده در سه شنبه ۴ مرداد ۱۳۹۰ ساعت 11:29 توسط علی تنها
|
اگر تنهاترین تنهـا شوم باز هم خــدا هست